Hij hield het intiem.
Onschadelijk.
Familieproblemen die de moeite thuis niet waard zijn.
Nu heerst er stilte in de auto.
Lucie’s telefoon viel in de gleuf naast haar stoel en trilde lichtjes toen hij het plastic raakte.
Ik bukte me bij de ingang van het ziekenhuis en raapte het op.
Het nummer van mijn moeder stond er ook tussen, bij Lucie’s gemiste oproepen en in een gesprek dat zes minuten duurde.
Zes minuten voordat de pijn omsloeg in angst.
Zes minuten aan woorden die ik niet heb gehoord.
Bij de ingang van de spoedeisende hulp bracht een verpleegkundige een rolstoel nadat ze Lucie’s gezicht had onderzocht.
Er rezen al snel vragen.
Hoeveel weken?
Is er sprake van bloedingen?
Bent u gevallen, heeft u een ongeluk gehad of zijn er complicaties opgetreden?
Lucie antwoordde zo goed als ze kon.
Ik stond achter hem, met een blauwe aktetas in mijn handen die nutteloos en bezweet onder mijn jas lag.
Toen mij werd gevraagd of ik de vader was, aarzelde Lucie even.
Toen zei hij ja.
