Deze kleine vertraging voelde als een speldenprik.
Niet omdat hij niet langer aan dit kind twijfelde.
Omdat ik besefte dat mijn twijfels voldoende zichtbaar waren geworden om onderbroken te worden.
Ze namen hem mee achter het gordijn.
Ik ging door totdat de verpleegster voorzichtig haar hand op mijn borst legde.
‘Een momentje,’ zei hij. ‘Daarna hebben we even wat ruimte nodig.’
Lucie lag op de onderzoekstafel en staarde naar de plafondtegels.
De kamer rook naar desinfectiemiddel en heet plastic.
De machine raasde hem voorbij, geduldig en onverschillig.
De dokter kwam binnen met vermoeide ogen en een kalme stem, wat de hele situatie nog angstaanjagender maakte.
Hij stelde haar vragen, onderzocht voorzichtig haar buik en gaf vervolgens opdracht tot tests en een echografie.
Lucie draaide zich naar me toe terwijl ze de apparatuur klaarmaakten.
‘Bel je moeder niet,’ zei hij.
Het was geen verzoek.
Dit was de eerste keer dat hij een duidelijke scheiding maakte tussen ons en mijn familie.
Ik knikte te snel.
