Zelfs nu nog vind ik het moeilijk om dit verhaal te vertellen zonder een brok in mijn keel te krijgen.
Ik heb Claire al bijna drie jaar niet gezien.
Sinds onze scheiding.
Ons huwelijk eindigde niet in een schandaal. Er was geen geheime minnaar, geen brute scène, geen spectaculair verraad. Nee. Sterker nog, het was erger.
Onze liefde stierf langzaam uit.
Verstikkend in de eindeloze dagen, de eindeloze vergaderingen, de stilte aan tafel, de ondoordachte opmerkingen die als splinters bleven smeulen.
Aanvankelijk hadden we ruzie.
Toen stopten we met ruzie maken.
En toen werd alles echt gevaarlijk.
Want een stel dat ruzie maakt, lijdt er nog steeds onder.
Het stel, dat niet meer met elkaar praat, is al uit elkaar aan het drijven.
Mijn naam is Julien Morel. Destijds woonde ik in Parijs en werkte ik voor een grote vastgoedgroep die gespecialiseerd was in hotelprojecten. Mijn leven was bomvol met een strak schema, telefoontjes op alle uren van de dag, stapels dossiers op mijn bureau en koffers die altijd klaarstonden bij de deur.
Claire daarentegen verliet Parijs na onze scheiding.
Ze verhuisde naar Marseille, waar ze werk vond in de hotelbranche vlakbij de oude haven. Gemeenschappelijke vrienden vertelden me soms, zonder dat ik ernaar vroeg, hoe het met haar ging. Ze zeiden dat het beter met haar ging. Dat ze rustiger leek. Dat ze haar oude uitstraling terug had. Dat ze zelden over haar vroegere leven sprak.
En ik deed alsof ik het niet wilde weten.
Tot de dag dat mijn bedrijf me naar Marseille stuurde.
Het project was eenvoudig: een stuk grond aan zee taxeren voor een toekomstig hotelcomplex, met twee lokale partners overleggen, een rapport schrijven en achtenveertig uur later terugkeren naar Parijs.
Niets meer.
Ik arriveerde donderdagavond, uitgeput van de treinreis, met die typische vermoeidheid die je krijgt als je te veel reist voor je werk. Ik liet mijn koffer achter in een hotel vlakbij de Corniche, opende de gordijnen met uitzicht op de Middellandse Zee en ging een wandeling maken.
Marseille had een licht dat Parijs nooit heeft gehad.
Een licht dat oprecht is, zelfs brutaal.
De terrassen zaten bomvol, scooters raasden voorbij, gesprekken klonken luider en levendiger. De lucht rook naar zout, gegrilde vis, warme stenen en die ietwat chaotische vrijheid van het Zuiden.
Ik liep een klein café binnen vlakbij de oude haven.
Niets bijzonders.
Een paar houten tafels, gedimd licht, het geklingel van glazen, een oud Frans liedje dat uit een versleten luidspreker schalt. Ik wilde gewoon iets drinken, even alleen zijn, mijn gedachten tot rust laten komen.
Ik heb een biertje besteld.
Toen keek ik omhoog.
En ik zag haar.
Claire zat aan de bar.
Met haar rug naar me toegekeerd.
