Diane Delorme had al een conceptverontschuldiging gedicteerd aan de familierechtadvocaat. Boos, defensief en weerzinwekkend, maar het was een begin. Adriens advocaat verzocht om een spoedvergadering om 4 uur ‘s ochtends. Het lijkt erop dat Mathilde haar toevlucht had gezocht bij haar zus in Genève nadat haar aanvraag voor een verblijfsvergunning drie keer was afgewezen en nadat er stiekem foto’s waren uitgelekt waarop ze te zien was terwijl ze het huis verliet op stiletto’s van vorig seizoen. Henri bracht de halve nacht door aan de telefoon met zijn geldschieters, twee gekozen functionarissen, een voormalige vrederechter en een bisschop. Zonder resultaat.
Ik heb lange tijd in stilte gelezen.
Uiteindelijk stuitte ik op een pagina met de titel:
Kennisgeving inzake discretionaire bevoegdheid van de oprichter – Opties voor fase drie
Arthur hield me in de gaten.
“We hoeven niet verder te gaan.”
Ik keek omhoog.
“Je lijkt verrast.”
‘Ik heb ervaring,’ antwoordde hij. Ik ben niet blind.
Er waren drie opties.
Volledige openheid. Publicatie van winstuitkeringen. Ethiekrapport. Een golf van ontslagen onder bestuursleden. Volledige ontneming van privileges. Een vijandige herstructurering die de Delormes weinig meer zou opleveren dan wat ze wettelijk gezien moeilijk zouden kunnen afnemen.
Gedeeltelijke ontbinding. Voortzetting van de bedrijfsvoering gewaarborgd. Familieprivileges vernietigd.
Voorwaardelijke schorsing. Volledige naleving van de voorwaarden, stilzwijgen in het openbaar, discrete overplaatsing naar permanent toezicht.
Ik wist wat mijn vroegere zelf zou kiezen. Degene die medelijden soms nog verwarde met recht op privacy. Ik wist ook wat pure woede eiste. Vuur. Zout. Vernietiging tot op het bot.
Maar ik werd niet langer alleen door liefde geleid.
Niet alleen woede.
‘Gedeeltelijke scheiding,’ zei ik.
Arthur knikte. Hij had het al geraden.
“Het bedrijf zal overleven.” De salarissen zullen blijven doorlopen. De onderaannemers zullen blijven doorlopen. De openbare werken zullen blijven doorlopen. Henri verliest zijn privécontracten en alle zeggenschap. Diane verliest de controle over het personeel, haar persoonlijke budgetten en de toegang tot vermogensbeheer. Adrien treedt per direct af van al zijn managementfuncties.
Arthur maakte aantekeningen.
“Geen elegant vertrek. Geen eervol vertrek. Hij vertrekt als een last.”
De pen bleef schrijven.
“Mathilde krijgt niets.”
Deze keer glimlachte Arthur oprecht.
