De mist boven de Appalachen in 1884 hing niet alleen aan de dennenbomen; ze leek op te stijgen uit de aarde zelf, een koude, witte adem die zowel geluid als licht opslokte. Op de dag dat Silas McKenna werd begraven in de bevroren modder van Milbrook Hollow, rook de lucht naar vochtige wol en dennenhars. Delilah McKenna stond aan het hoofdeinde van het graf, een zwarte, monoliet van crêpepapier, haar hand zwaar rustend op de schouder van haar jongste zoon, de achtjarige Caleb. Haar vier oudere zonen – Thomas, Jacob, Elias en Silas Jr. – stonden naast haar op een rij, hun gezichten gewassen, hun ogen gericht op de donkere rechthoek die in de grond was gebeiteld.
Voor de volgelingen van Milbrook was Delilah een rouwende heilige. Ze zagen haar de Bijbel tegen haar borst geklemd houden, vechtend tegen de tranen, schijnbaar gesterkt door goddelijke kracht. Dominee Isaiah Thompson, die vanaf de dakrand van het kleine stenen kerkje toekeek, voelde een zekere trots op haar. “Een vrouw gehouwen uit ijzer,” schreef hij later in zijn dagboek, “wier toewijding aan haar geliefden grensde aan het hemelse.”
Maar toen de eerste schep aarde met een doffe, laatste dreun op de grenen kist viel, voelde Thomas, de oudste van de broers en zussen, zeventien jaar oud, de vingers van zijn moeder in zijn schouder drukken. Het was geen gebaar van troost. De omhelzing van een roofdier dat zijn prooi opeist.
‘De wereld is verdorven, Thomas,’ fluisterde ze met een droge, hese stem boven de hymnen uit. ‘Maar jij bent van mij. Ik zal je rein bewaren voor de oogst.’
Tegen de tijd dat de eerste vorst van 1885 de pompoenstruiken zwart had gemaakt, was de boerderij van de familie McKenna een fort van stilte geworden. De transformatie was voltrokken met de chirurgische precisie van een vrouw die geloofde dat ze de bevelen van de Almachtige uitvoerde. Het begon met terugtrekking. De jongens werden van de plaatselijke school gehaald; hun uitnodigingen om een schuur te bouwen werden met beleefde, griezelige vastberadenheid afgewezen.
Delilah begon dominee Thompson met een frequentie te bezoeken die grensde aan obsessie. Ze zat in zijn donkere kantoor, haar rok rook naar lavendel en verrotting, en sprak over bloedverwantschap.
‘De nakomelingen van Sila mogen niet onder de heidenen van de vallei verspreid raken, Eerwaarde Heer,’ zei hij, terwijl hij naar de plek boven het hoofd van de man staarde. ‘Zegt de Schrift niet dat zonen hun moeders moeten eren? Dat de baarmoeder de toegangspoort tot het koninkrijk is?’
Thompson, een man met een eenvoudig geloof, kromp ineen bij de vurigheid die in haar blik weerspiegeld werd – wat hij ‘fanatiek vuur’ zou noemen. Toen hij probeerde te suggereren dat de jongens het gezelschap van de jonge vrouwen uit het dorp nodig hadden om een eigen gezin te stichten, vertrok Delilahs gezicht.
‘De vrouwen van de vallei zijn Jezebel,’ snauwde hij. ‘Ze willen de kracht van mijn zonen stelen. God heeft me een andere weg getoond. Een zuivere weg. Wij zijn een gesloten kring, Eerwaarde Heer. Een heilige bron.’
Thuis was de “heilige bron” de plek waar ijzer en laudanum werden bewaard.
De transformatie van moeder naar gevangenbewaarder werd in de winter van 1886 definitief. De jongens, inmiddels uitgegroeid tot sterke jonge mannen, zagen hun wereld krimpen tot de grenzen van de noordelijke weide. Delilahs controle was niet alleen psychologisch, maar ook chemisch. In het kasboek van Daniel Hayes’ winkel werden haar frequente aankopen vastgelegd: enorme hoeveelheden touw, dikke kettingen, zogenaamd voor “loslopende stieren”, en laudanum in kleine blauwe flesjes.
