Ze schreeuwde niet.
Ze verdedigde zich niet.
Ze zei niet: “Hij doet me pijn.”
Ze sloeg simpelweg haar blik neer.
Berusting in het lichaam van een jonge vrouw is een van de meest verschrikkelijke dingen die er bestaan.
Ik heb weer een stap vooruit gezet.
“Richard, als je haar nu niet laat gaan, zal wat er de komende vijf minuten gebeurt je leven voorgoed veranderen.”
Hij glimlachte scheef.
‘Bedreig je me in mijn eigen huis?’
En ik antwoordde zonder met mijn ogen te knipperen:
“Nee. Ik wilde je het alleen even laten weten.”
Buiten, in de verte, hoorde ik het gebrul van een motor die voor het huis stopte.
Geen loeiende sirenes.
Geen gedoe. Gewoon banden op het asfalt en snel openslaande autodeuren.
Richard heeft het ook gehoord.
Zijn glimlach werd iets scherper.
Mevrouw Delorme fronste haar wenkbrauwen.
‘Wat heb je gedaan?’ vroeg ze.
Ik heb haar geen antwoord gegeven.
In plaats daarvan pakte ik Camille zachtjes bij haar pols en trok haar dichterbij. Deze keer protesteerde Richard niet, want op datzelfde moment ging de deurbel.
Een.
Twee.
Drie keer.
Knetterend. Overheersend.
Een bel die geen toestemming afwacht.
Richard richtte zich op.
