Hij keek me uitdagend en smekend aan.
Marco zei dat je bij de turbineafdeling van Airbus in Getafe werkt. Dat je een genie bent. Dat je gek of wanhopig genoeg bent om het te proberen.
Mijn trots was gekrenkt.
Ik zei het vastberaden en klopte Mateo op zijn schouder. “Ik ben bij Airbus weggegaan omdat het geen plek is voor een alleenstaande moeder die niemand heeft om voor haar kind te zorgen als het koorts heeft. Ja, ik ben wanhopig. De huur van de garage
En mijn huur van mijn appartement gaat volgende maand ook omhoog, en ik word niet rijk van het verversen van de olie in taxi’s. Maar ik ben niet gek. Ik ben goed in wat ik doe.”
“Bewijs het maar,” zei hij uitdagend.
“Breng de auto hierheen,” zei ik. “Als ik hem niet kan repareren, betaal ik je geen cent.” Maar als je nog een keer tegen hem schreeuwt, krijg je 150.000 euro. Ik geef de helft uit aan reserveonderdelen, de rest als hij klaar is.”
Hij trok zijn wenkbrauwen op. Voor hem was het een klein bedrag, maar voor mij was het een levenslange boete. Matteo’s toekomst en onze veiligheid stonden op het spel.
“We hebben een akkoord bereikt,” zei hij.
De volgende dag arriveerde de Bugatti in een busje. De buren kwamen naar buiten op hun balkons. Het is niet elke dag dat een donkerblauw ruimteschip tussen bakstenen gebouwen landt.
Toen ik de motorkap opende en de motor zag, werd ik duizelig. Het was erger dan ik me had voorgesteld. De hitte deed de onderdelen smelten; de zuigers waren verbrijzeld en de krukas was verbogen als een modern kunstwerk.
