De man voor me was Sebastián Moreno. Ik herkende hem van de zakenbladen die ik soms bij de kiosk doorbladerde als ik droomde van een ander leven. Hij is de rijkste man in de Spaanse hotelbranche. Een elegant pak, schoenen die duurder waren dan mijn vrachtwagen, en een vermoeidheid die niet paste bij zijn status.
“Ik zoek Valeria Torres,” zei hij, terwijl hij argwanend om zich heen keek, zijn blik dwaalde tussen de apparatuur aan de muur en de betonnen vloer, voordat hij op Mateo bleef rusten.
Mateo keek hem aan met zijn donkere, grote, nieuwsgierige ogen en lachte tandeloos. Sebastián knipperde verbaasd.
“Ik ben het,” antwoordde ik, mijn armen over elkaar geslagen. “En dit is mijn baas, Mateo.” “Wat kan ik voor u doen, meneer Moreno?”
Hij leek verrast, misschien omdat ik nog niet eerder had staan trillen, of misschien omdat ik zijn naam kende.
“Een man genaamd Marco vertelde me dat hij wanhopige gevallen aanneemt,” zei hij.
“Ik noem ze liever complexe uitdagingen,” zei ik, en liep naar Matteo’s garage om het op te halen nadat hij er moeite mee had.
“Ik hang het aan de voorste kofferbak, die ik altijd gebruik. Ik voel de warmte ervan, het geeft me kracht.”
“Wat is het?” zuchtte Sebastian, een diepe droefheid klonk door in zijn stem.
“Een Bugatti Veyron. Speciale editie 2015. De motor is kapot.”
Ik floot zachtjes. “Een W16-motor. Vier turbo’s. Zestien cilinders. Een technisch hoogstandje.”
“Wat is er gebeurd?” vroeg ik.
“Een waanzinnige race op een privécircuit. Ik heb de auto tot het uiterste gedreven. Ik wilde het voelen, ik wilde mijn vader voelen. Het was het laatste cadeau dat hij me gaf voordat hij stierf. En nu is het gewoon een wrak. Het is onderzocht door negen ingenieurs: Frans, Duits, Italiaans. Ze zeiden allemaal hetzelfde: het risico is te groot. Eén fout en het motorblok is kapot.” Niemand wil zijn reputatie schaden door aan een auto van drie miljoen euro te zitten.
