Sebastián Moreno hoorde niet in mijn wereld thuis. Dat was de eerste gedachte die in me opkwam toen ik zijn glimmende zwarte Mercedes AMG voor mijn garage in de Madrileense wijk Carpanchel zag stoppen. Mijn wereld rook naar verbrande olie, pasgewassen luiers en opgewarmde koffie. Ik was er zeker van dat zijn leer Italiaans was, dat zijn kantoor airconditioning had aan de Paseo de la Castellana en dat die dure eau de cologne nog lang bleef hangen nadat de eigenaar vertrokken was.
Ik was bezig onder een oude Seat Leon, in een poging een roestige oliecarter te openen die geen millimeter bewoog. Mijn acht maanden oude zoontje, Mateo, zat in zijn eigen speelhoekje, in de veiligste hoek van de garage, te brabbelen en met een plastic sleuteltje op het stuur te tikken. Het was onze symfonie van de dag.
“Goedemorgen,” klonk een diepe, mannelijke stem vanuit de deuropening. Het was niet de stem van mijn vaste klanten, noch die van buren die zich zorgen maakten over de kosten van de autokeuring, noch die van haastige taxichauffeurs. Het was een stem waarvan de bevelen altijd onmiddellijk werden uitgevoerd.
“Hallo.” Ik klom op de brancard uit de auto en droogde mijn handen af met een versleten doek. Daarna trok ik mijn blauwe overall recht.
“Een momentje,” zei ik.
Ik veegde een plukje haar uit mijn gezicht. Ik wist dat er een olievlek op mijn gezicht zat; die ging er nooit meer af.
Nooit.
