Maar er stonden wel een paar woorden in gegraveerd.
“Claire Martin. Ik kon je niet redden. Maar je dochter heeft het overleefd. Vergeef me.”
Ik heb de zin gelezen.
Toen nam ik het tabletje.
En ik heb het zelf op de steen geplaatst.
‘Mijn moeder zou je nooit om vergeving vragen,’ zei ik zachtjes. ‘Ze zou je bedanken.’
Armand sloot zijn ogen.
Zijn armen…
Gevuld.
Ik boog me naar hem toe.
En voor het eerst legde ik mijn hand op zijn linkerschouder.
Op de adelaar.
Op de roos.
Op het bord dat samen met mij door het vuur is gegaan.
“Dankjewel dat je me weer tot leven hebt gewekt.”
Mathieu, die achter ons stond, huilde zachtjes.
