Lucía keek op de wandklok en voelde een knoop in haar maag. Het was 9:15. De ceremonie was om 11:00, maar ze had afgesproken om haar moeder en bruidsmeisjes om 9:00 te ontmoeten voor de laatste voorbereidingen. Ze was al te laat. Verpleegkundige Irene ontmoette haar in de dokterspraktijk en gaf haar met een bezorgde blik haar telefoon. Het scherm stond vol met gemiste oproepen van onbekende nummers, ongetwijfeld familieleden van Andrés, die zich al in de feestzaal hadden verzameld op de bruid. Er waren ook drie gemiste oproepen van haar moeder, twee van Andrés en verschillende berichten die ze niet durfde te lezen.
‘Ze hebben je wel twintig keer gebeld,’ mompelde Irene met een mengeling van medelijden en respect. ‘Weet je, ze hebben vandaag behoorlijk vaak gebeld.’ ‘Dank je wel,’ antwoordde Lucía, terwijl ze de telefoon in haar zak stopte zonder hem terug te geven. Ze nam geen van de telefoontjes aan. Er was geen manier om iets uit te leggen via de telefoon, en bovendien was er geen tijd. Elke seconde die ze verspilde met praten, betekende een seconde minder voor zijn aankomst. Ze kleedde zich daar aan, in de wachtkamer, haar handen nog trillend van de adrenaline van de operatie. Ze knoopte haar trouwjurk dicht met stijve, vermoeide vingers, worstelend met de kleine haakjes en oogjes op de rug, die sinds de laatste pasbeurt wel vermenigvuldigd leken te zijn.
De jurk was eenvoudig, zonder crinoline of kralen, een vuilwitte kleur die haar erg goed stond. Ze had hem expres zo uitgekozen, zodat ze hem zelf kon aantrekken, en nu was ze hem met een bijna pijnlijke intensiteit dankbaar voor zijn vooruitziende blik. Ze herinnerde zich hoe Regina, haar toekomstige schoonmoeder, had gefronst toen ze de jurk voor het eerst zag. ‘Is hij niet een beetje te simpel voor een Suárez?’ had ze gevraagd op de toon waarop ze beledigingen vermomde als onschuldige vragen. Lucía had geglimlacht zonder te antwoorden, maar ze had bij zichzelf gedacht: ‘Het is mijn bruiloft, niet die van jou.’
Er was geen minuut over om make-up aan te brengen. Ze bond haar haar vast in een lage paardenstaart, in een poging de losse plukjes te verbergen die tijdens de operatie waren losgeraakt. Ze droogde haar gezicht af met vochtige doekjes om de sporen van de vier uur durende ingreep en het zweet dat zich onder haar operatiemuts had verzameld te verbergen, en rende naar de parkeerplaats, naar haar oude auto, een tien jaar oude hatchback die piepte bij het remmen, maar gelukkig meteen weer startte.
