Henri Delorme, patriarch, hoofd van het familiebedrijf, verzamelaar van ministeriële toespraken, exclusieve lunches en gekochte loyaliteit, was grijs geworden. Hij hield zijn telefoon met beide handen vast alsof die elk moment kon ontploffen.
in het gezicht.
‘Wat?’ snauwde Diane. ‘Henri, wat is er gebeurd?’
Hij gaf niet meteen antwoord.
Hij keek op en, voor het eerst in zes jaar, keek hij me zonder minachting aan. Of tederheid. Mannen zoals Henri leren tederheid niet meer na hun zestigste. Maar hij keek me berekenend aan. En bij machthebbers is berekening vaak het dichtst bij respect.
‘Halcyon,’ zei hij uiteindelijk.
Adrien lachte droogjes.
„Co, Halcyon?”
Henri slikte.
“De gezagscode in deze orde… komt voort uit de fundamentele controlestructuur.”
Mathilde fronste haar wenkbrauwen.
“Kan iemand alsjeblieft normaal Frans spreken?”
Henri hield zijn ogen constant op mij gericht.
“Dat betekent dat de opdracht afkomstig is van iemand met een hogere rang dan alle leden van de raad van bestuur van Delorme.”
Adrien schudde zijn hoofd.
“Dat is onmogelijk.”
‘Nee,’ dacht ik. ‘Dat is gewoon nooit bij je opgekomen.’
De schoonheid van macht, als je weet hoe je ermee om moet gaan, is dat je die bijna nooit hoeft aan te kondigen. Ik heb Halcyon Participations precies op dit principe gebouwd. Geen portretten van de oprichters op tijdschriftomslagen. Geen interviews. Geen persoonlijkheidscultus. In het openbaar was Halcyon een gelaagde investerings- en operationele holding, met een notoir discreet management en een bijna klinisch vermogen om noodlijdende bedrijven over te nemen zonder zijn stem te verheffen. In de privésfeer behield de oprichter absolute macht door middel van zeven slapende protocollen.
Slechts vier mensen kenden ze alle zeven.
Arthur. Mijn financieel directeur. Mijn hoofd beveiliging. En ik.
Diane lachte opnieuw, en wel veel te hard.
“Dit is belachelijk. Cassandre bezit helemaal niets.”
Uiteindelijk keek ik haar aan.
“Echt?”
Ze deed een stap in mijn richting.
“Speel geen spelletjes met me in mijn eigen huis.”
De ironie was zo overduidelijk dat je hem bijna kon aanraken.
