Om me heen verstomden de gesprekken, klonken de glazen zachtjes tegen elkaar en speelde een violist een elegante melodie op de piano.
Vervolgens gingen de grote glazen deuren van het restaurant open.
En Antoine kwam binnen.
Maar hij was niet alleen.
De vrouw klemde zich op ongepaste, familiaire wijze aan zijn arm vast en liep naast hem.
Hoog.
Zelfverzekerd.
Strakke rode jurk.
Slanke hakken.
De Hermès-tas rustte als een trofee op haar schouder.
Ik herkende haar meteen.
Aan bij Éléonore de Valmont.
De dochter van baas Antoine.
De vrouw met wie hij me bedrogen heeft.
Op het moment dat Antoine me zag, werd zijn gezicht bleek.
Zijn vingers klemden zich vast om Éléonore’s arm.
Hij probeerde haar naar de uitgang te leiden, maar ze had zijn blik al gevolgd.
Haar blik viel op mij.
Toen glimlachte ze.
Langzame glimlach.
