Toen het nieuws zich verspreidde, kwamen mensen samen, niet om de voortekens te interpreteren, maar om de last te dragen. Ze brachten maaltijden, boden aan om op de oudere kinderen te passen en deelden kleine, zorgvuldig gevouwen enveloppen uit. Sommigen die ooit oude waarschuwingen hadden herhaald, stonden nu onzeker in de deuropening, om vervolgens met een verlegen glimlach en uitgestrekte handen naar buiten te komen. Het gezin voelde zich bezwaard door iets tastbaarders dan ‘geluk’: een netwerk van gewone mensen die ervoor hadden gekozen er voor hen te zijn. In de dagen die volgden, sprak niemand over verbroken vloeken of een voorbestemd lot. Maar in het gestage ritme van bezoeken, berichten en gedeelde vermoeidheid wortelde stilletjes een nieuwe overtuiging: wat een kind werkelijk beschermt, is niet de belofte van geluk, maar de dagelijkse, bewuste inzet van liefde.
