Er zijn momenten in het leven waarop een gebeurtenis zich precies afspeelt waar ze zich afspeelde. Wanneer het rumoer van de wereld verstomt tot een gefluister. Wanneer het hart tot rust komt voordat de geest kan bevatten wat de ogen zojuist hebben gezien.
Vandaag is zo’n dag.
Een ware legende is heengegaan.
En als je beseft wie hij is, als het je echt raakt, dan vloeien de tranen niet zomaar. Ze stromen onophoudelijk.
Niet omdat deze persoon simpelweg beroemd was. Niet omdat zijn naam populair was op televisie of een paar uur op de voorpagina’s van kranten stond.
Niet omdat ze ertoe deden.
Ze waren bedoeld voor een hele generatie.
Ze werden naar de familie gebracht.
Hij was niet zomaar een leuke man. Hij was iemand die in stilte levens vormgaf. Met een stem die ons door moeilijke tijden heen leidde. Met een glimlach die vertrouwd, zelfs troostend aanvoelde. Met een aanwezigheid die deel ging uitmaken van ons dagelijks leven: onze jeugd, onze feestjes, ons herstel.
Sommigen van ons zijn ermee opgegroeid.
Anderen steunen hun werk zelfs in de donkerste nachten.
Anderen van ons vinden liefde, vreugde en geluk in wat we samen creëren.
