‘Heeft hij je een plaats aan onze tafel beloofd?’ snauwde Catherine, gevolgd door een harde, aristocratische lach. ‘Natalia, je onderschat onze inlichtingendienst ernstig. Je bent een vrouw van wie de onwettige erfgenamen over de hele wereld verspreid zijn.’
Het geluid van zware papieren die op het ziekenhuisbed vielen, galmde na. Catherine groef Natalia’s begraven skelet op. Een vaderschapszaak met een miljardair uit Hongkong. Zwijggeld van een vastgoedmagnaat. Een dagvaarding wegens emotioneel leed van de vrouw van een hedgefondsmanager. Drie verschillende kinderen. Drie verschillende schadevergoedingen.
“De Croft Corporation neemt dit kind in huis,” verklaarde Catherine vastberaden. “Als de genetische test zijn bloedlijn bevestigt, zullen wij hem opvoeden. Maar jij zult nooit deel uitmaken van onze familie. Dit kind zal je ‘tante’ noemen, en je zult een spook in zijn leven worden.”
De geluidsopname legde Natalia’s hysterische, bloedstollende gegil vast terwijl Catherines lijfwacht…
De agent hield haar fysiek tegen en nam de pasgeborene in beslag. “Dat is mijn zoon! Julian! Julian!”
De opname is gestopt.
In een latere tekst van Sharma werd Natalia’s tegenoffensief gedetailleerd beschreven. Nadat ze door Julian in de steek was gelaten en door zijn moeder was bestolen, huurde Natalia een meedogenloos advocatenkantoor in. Ze spande tegelijkertijd rechtszaken aan wegens kinderontvoering, fraude en alimentatie, en eiste een aandeel van 10 procent in het Croft-imperium in ruil voor haar stilzwijgen over de afkomst van het kind.
Het fort dat ik had achtergelaten, stond volledig in brand en werd tot as verbrand.
Er verscheen een directe WhatsApp-melding op mijn scherm. Het was een bericht van Julian.
“Ik heb een ticket gekocht voor AF4. Ik land morgen om 6:30 in Parijs. Het is oké als je niet naar me kijkt. Maar ik heb het op je gemunt.”
Ik staarde naar het sms-bericht. Een spook stak de oceaan over. Ik veegde naar links in het chatgesprek. Verwijderen. ### Hoofdstuk 5: De Parijse Tempel
Vlucht AF7 landde op de luchthaven Charles de Gaulle toen de eerste zonnestralen de horizon verlichtten.
Parijs rook naar vochtige kinderkopjes, sterke espresso en absolute autonomie. Ik reed in een taxi door de ontwakende stad en zag het geraamte van de Eiffeltoren door de ochtendmist heen prikken.
