]
“Wat zal er nu met mij gebeuren? Welk gezicht zal ik de mensen laten zien?”
Buren begonnen hun deuren op een kier te zetten. Sommigen bleven in de gang staan, zonder ook maar te doen alsof ze wegkeken.
“Hé, is dat niet de zoon van Hélène die zo opschept over zijn carrière als zakenman?”
‘Waarom woont zijn moeder dan nog steeds bij haar ex-schoondochter?’ ‘Ik hoorde dat hij in de kliniek was met zijn zwangere maîtresse…’
Het gezicht van Madame Delorme werd bleek bij het gefluister. Schaamte stond in elke rimpel op haar voorhoofd gegrift. Toch klemde ze zich aan mijn been vast alsof haar leven ervan afhing.
Ik keek op haar neer, volkomen kalm.
“Mevrouw Delorme, u vraagt de verkeerde persoon om hulp.”
“Ik heb geen contact meer met Julien. Vanaf nu is uw zoon de enige die u kunt vragen om met hem te spreken. Niet ik.”
Ze verstijfde even. In haar ogen flitste paniek. Toen vertrok haar gezicht van woede en begon ze te schreeuwen als een vrouw van wie het masker was afgerukt.
‘Zelfs na de scheiding ben je nog steeds verplicht om voor me te zorgen!’ ‘Denk je soms dat al die genegenheid die ik al die jaren voor je heb gevoeld nep was?’
Op dat moment kon ik mezelf niet bedwingen.
Ik barstte in lachen uit.
