Hij keek naar meneer Nolan.
Hij zag er somber uit.
‘Waarom is dit belangrijk?’ vroeg ik.
Meneer Nolan antwoordde: “Omdat het originele bankboekje nodig is voor het oudste deel van de rekening en de kluis die eraan gekoppeld is. Uw grootmoeder stond erop.”
Rechercheur Martinez boog zich voorover. “En omdat uw grootmoeder op de video zei dat als Victor dat boek ooit zou zien, hij het zou proberen te vernietigen.”
Mijn keel zit dichtgeknepen.
‘Heb je hem ontmoet?’
‘Ja,’ zei de rechercheur. ‘Vier keer.’
Ik moest mijn blik afwenden.
In haar laatste maanden werd oma stiller. Ze sliep meer. Soms vergat ze namen, vooral die van tv-acteurs en buren die ze toch al niet mocht. Maar die van mij vergat ze nooit. Die van Victor ook niet.
Ik zat vaak naast haar bed in het verzorgingstehuis Willow Creek Assisted Living, en hield haar hand vast terwijl ze uit het raam keek.
“Sommige schulden verdwijnen niet zomaar omdat mensen ouder worden,” zei hij ooit.
Ik dacht dat je het over spijt had.
Hij heeft erover gepraat.
Rechercheur Martinez knikte naar meneer Nolan. “Laten we verdergaan.”
De kluis bevond zich in de kelder.
Ik was nog nooit eerder in zo’n ruimte geweest. Het was er kouder dan in de rest van de bank, met gepolijste metalen deuren en zo’n complete stilte dat elke stap officieel aanvoelde.
Meneer Nolan gebruikte een sleutel. Ik gebruikte het kleine messing sleuteltje dat oma in het spaarboekje had verstopt.
De doos was lang, smal en zwaarder dan ik had verwacht.
