“Het draait om timing.”
Hij trok met zijn vingers aan de zoom van de deken.
Hij keek naar onze moeder. Het meisje schudde zo zachtjes haar hoofd dat niemand anders het wellicht had opgemerkt.
Daniel zag het ook.
Toen veranderde zijn gezichtsuitdrukking.
Geen schuldgevoel. Nog niet.
Allereerst angst.
Vervolgens de berekening.
‘Ik wist dat ze me hielpen met betalen,’ zei hij.
“Hoe veel?”
Hij staarde naar de vloer.
“Genoeg.”
‘Hoeveel kost het, Daniel?’
De pieper van de dokter viel met een klap op tafel en trilde. Niemand raakte hem aan.
Daniels stem klonk zachter.
“Dertig uur.”
Mijn moeder hield haar mond dicht.
Mijn vader noemde zijn naam als waarschuwing.
Daniel bleef me aankijken.
