Ben en ik hadden acht kinderen – vijf meisjes en drie jongens – en ons huis was altijd vol lawaai, chaos en leven. Het was uitputtend, maar ik genoot van elke seconde.

Toen onze zoons ouder werden, begon Ben ze mee te nemen op speciale vader-zoonuitstapjes naar een afgelegen hut in het bos, een plek die hij van zijn grootvader had geërfd. Het werd een traditie van hen.

Vijf jaar geleden stond ik buiten te zwaaien toen ze vertrokken voor een van die weekendjes weg.

Ik wist niet dat het de laatste keer zou zijn dat ik ze zag.

Later die dag stond ik bij de gootsteen in de keuken naar de regen te kijken, toen er een politieauto onze oprit opreed. In eerste instantie dacht ik er niet veel van – onze vriend Aaron was agent en kwam wel eens langs.

Maar zodra ik de deur opendeed en zijn gezicht zag, wist ik dat er iets vreselijk mis was.

‘Het spijt me zo, Carly,’ zei hij, met rode ogen. ‘Er is een ongeluk gebeurd.’

Ik begreep niet wat hij bedoelde, pas toen hij mijn handen vastpakte en me de waarheid vertelde die alles op zijn kop zette.

Bens SUV was tijdens de storm van een klif gereden en over de kop geslagen. Er waren geen overlevenden.

‘Nee,’ fluisterde ik. ‘Hij kent die weg. Hij checkt altijd het weer.’

Aaron knikte somber. “Ik weet het.”

Het klopte niet. Had Ben echt zo’n fout gemaakt?

Ik zou nooit een antwoord hebben.

De begrafenis vloog voorbij. Mijn dochters klampten zich aan me vast en huilden tot ze geen tranen meer over hadden. Aaron bleef de hele tijd dichtbij – hij leidde het onderzoek, legde de rapporten uit en hielp me alles bij elkaar te houden voor mijn meisjes.