En iedereen in de zaal merkte het op.
De officier van justitie fronste voor het eerst zijn wenkbrauwen.
Mateo hield Leo met één arm vast en tilde de herinnering met de andere op.
‘Maakt u zich zorgen over de inhoud?’ vroeg hij, terwijl hij Vicente aankeek.
“Ik maak me zorgen over het respect dat deze rechtbank wellicht afdwingt.”
“Nee. Hij maakt zich zorgen om zijn reputatie.”
Er viel opnieuw een stilte.
Onderdrukkend.
Het soort stilte dat ontstaat wanneer een leugen van binnenuit aan het licht komt.
De rechter stak zijn hand uit.
“Meneer Santos, geef het kind onmiddellijk aan de moeder en het apparaat aan de baliemedewerker.”
Mateo aarzelde twee seconden.
Vervolgens bracht hij Leo met tedere zorgvuldigheid terug naar Clara.
Hij overhandigde het aandenken aan de kanselier.
Vicente greep in zijn jaszak.
Een minimaal gebaar.
Maar Matthew had het gezien.
Zelfs een bewaker bij de deur zag hem. Hij verstijfde onmiddellijk.
“Handen omhoog!” riep hij.
Verschillende hoofden draaiden zich tegelijk om.
Vicente hief langzaam zijn hand op.
Leeg.
“Ik ging mijn mobiele telefoon halen om mijn advocaat te bellen.”
“Bel niemand,” verklaarde de rechter, “totdat we weten waar dit over gaat.”
De journalisten, die een minuut eerder de zaak nog als afgesloten beschouwden, gedroegen zich als beesten die op bloed uit waren.
Een van de technici van de rechtbank sloot de geheugenkaart aan op een laptop in de rechtszaal.
Het leek een eeuwigheid te duren.
Het scherm werd zwart.
Vervolgens verscheen er een map.
Het bevatte slechts één naam: **ARANDA**
Niemand haalde opgelucht adem.
De technicus opende het eerste bestand.
Het was een geluidsopname.
Het geluid kwam met een doffe klik uit de luidsprekers.
“Ik wil geen fouten maken,” zei een man. “Julian tekent morgen. Hij vertrekt vanavond. En de chauffeur, indien nodig.”
Mateo’s handen verstijfden.
Ik herkende de stem.
Iedereen wist het.
Het was Vicente.
In het volgende bestand zei dezelfde stem iets anders.
“Die jongen is perfect. Hij heeft een klein strafblad, wat schulden en hij werkt al twee maanden in de buurt van het kamp. Betrek hem bij de deal. Koop van wie je maar wilt.”
De officier van justitie bleef roerloos staan.
