“Je begreep het wel genoeg. Je gaf alleen de voorkeur aan de versie van mij die jouw goedkeuring nodig had.”
Adrien bleef stil.
Om hen heen ging Parijs verder.
Een bestelbusje blokkeerde de rijstrook.
De fietser schold de taxichauffeur uit.
De technicus hoestte zwakjes voor de tablet.
Het leven weigerde een film te worden, alleen maar omdat twee mensen eindelijk de waarheid onder ogen zagen.
Adrien haalde diep adem.
“Sorry”.
Isabelle geloofde hem.
Gedeeltelijk.
De pijn trof hem in een taal die hij respecteerde: verlies van status, verlies van toekomst, verlies van controle.
Was het spijt of gewoon eenzaamheid?
Of misschien wel allebei.
Mensen zijn zelden puur, zelfs niet in hun verdriet.
Maar geloven in een verontschuldiging betekent niet dat de deur weer wordt geopend.
‘Ik weet het,’ zei ze.
Hij wachtte.
Zoals voorheen.
Alsof zijn vergeving automatisch een deur opende.
Alsof ze hem zijn pijn opnieuw wilde uitleggen, alsof ze hem iets wilde bieden…
Stoelen om je afbeelding te bewaren.
Dit mechanisme is er altijd al in aanwezig geweest.
Niet meer.
Na een lange stilte begreep Adrien het.
Hij begreep er in ieder geval genoeg van.
