Dit familieportret uit 1897 verbergt een mysterie dat tot nu toe niemand heeft kunnen oplossen.

In het staatsarchief van Georgia ontdekte Rebecca documenten van het staatsanatorium en verschillende armenhuizen in de county, daterend uit de jaren 1890. Veel van de vermeldingen verwezen naar ‘abnormale zwarte kinderen’ die door hun families waren geplaatst of door de autoriteiten waren weggehaald; kinderen met fysieke verschillen, handicaps of een uiterlijk dat afweek van wat verwacht werd. Eén vermelding uit 1896 deed Rebecca walgen: een meisje, ongeveer 4 jaar oud, zwarte ouders, ongebruikelijke pigmentatie, geplaatst door familie, county onbekend.

De taal was klinisch en wreed. Deze kinderen werden behandeld als curiositeiten, gebreken of beschamende geheimen die verborgen moesten blijven.

Leer meer over
familiefotografie
en digitale kunst
voor gezinnen

Clara Washington was echter niet verborgen. Rebecca vond haar naam op de inschrijflijst van de zondagsschool van Big Bethel uit 1899: Clara Washington, 8 jaar, middelbare scholier. Ze bezocht openlijk de kerk en nam deel aan kinderactiviteiten. In 1902 stond Clara in de archieven van de Gate City Colored School vermeld als leerling, zij het met een ongebruikelijke aantekening: aangepast rooster, aanvullend thuisonderwijs goedgekeurd door het schoolbestuur.

De school zorgde voor hem, maar hij stond wel ingeschreven. Hij kreeg onderwijs. Hij maakte deel uit van de gemeenschap.

Wat Clara’s toestand ook was, haar familie hield het niet geheim. Ze groeide openlijk op in een samenleving die diversiteit doorgaans bestrafte met geweld of institutionalisering. Maar Rebecca wist nog niet wat het was. De foto toonde visueel bewijs, maar zonder medische expertise kon ze niet interpreteren wat ze zag.

Leer meer over
fotografie en digitale kunst .
Familie

Hij nam contact op met Dr. James Mitchell, een geneticus aan de Emory University wiens onderzoek zich richtte op erfelijke ziekten en de historische documentatie daarvan. Hij stuurde hem de digitaal bewerkte foto zonder verdere uitleg, met slechts de vraag: “Wat ziet u als u naar dit kind kijkt?”

Het antwoord kwam binnen twee uur. “Waar heb je het gevonden? Ik moet alles over deze foto weten.”

De volgende middag ontmoetten ze elkaar op zijn kantoor. Dr. Mitchell had de foto in hoge resolutie al afgedrukt en op zijn prikbord opgehangen, naast de moderne klinische afbeeldingen.

‘Dit is geen blank kind,’ zei hij meteen, wijzend naar Clara op de foto. ‘Dit is een zwart kind met volledig oculocutaan albinisme.’

Rebecca schrok. “Albinisme?”

‘Kijk eens naar haar gelaatstrekken,’ zei dokter Mitchell, terwijl hij met zijn vinger over Clara’s gelaatstrekken streek. ‘De drastisch verminderde pigmentatie – niet alleen de blekere huid, maar de bijna volledige afwezigheid van melanine. Het zeer lichte haar, waarschijnlijk wit, blond of platinablond. En als we haar ogen in kleur zouden zien, zouden ze vrijwel zeker blauw of grijs zijn, met een rode tint door het licht dat op het netvlies valt.’

Hij opende enkele klinische foto’s op zijn computer. Oculocutaan albinisme is een genetische aandoening die de aanmaak van melanine beïnvloedt. Het komt voor in alle bevolkingsgroepen, ook bij mensen van Afrikaanse afkomst. Bij zwarte personen is het contrast bijzonder scherp, precies zoals op de foto uit 1897.

Leer meer over
fotografie en digitale kunst
voor gezinnen
.

Rebecca bekeek de foto met een nieuw besef. Clara was geen blank kind in een zwart gezin. Ze was hun biologische dochter, met een genetische afwijking. “Precies,” zei Dr. Mitchell. “En dat maakt deze foto historisch gezien zo bijzonder. Begrijpt u wat het betekende voor een zwart gezin in Georgia in 1897 om een ​​albino dochter te hebben die openlijk geboren en opgevoed werd?”

Hij opende enkele onderzoeksbestanden. Mensen met albinisme, vooral zwarte kinderen met albinisme die in het gesegregeerde Zuiden woonden, werden vreselijk gediscrimineerd. Ze werden spookkinderen genoemd, vervloekt, onnatuurlijk. Veel gemeenschappen geloofden dat ze bovennatuurlijke wezens waren of bewijs van zonde. Families verborgen deze kinderen doorgaans volledig, of erger nog.

‘Erger?’ vroeg Rebecca zachtjes.

“Verlating, institutionalisering en in sommige gevallen kindermoord,” zei dr. Mitchell somber. “Er zijn gedocumenteerde gevallen van zwarte kinderen met albinisme die door hun eigen gemeenschap zijn gedood uit bijgeloof en angst.”

Ze draaide zich weer naar de foto. Clara Washington was officieel afgebeeld met haar familie op een duur studioportret, elegant gekleed, liefdevol vastgehouden door haar moeder en op gelijke voet met haar broers en zussen. “Haar familie beschermde haar,” zei Rebecca.

Leer meer over
familiefotografie en digitale kunst
.

“Zijn familie heeft zijn leven gered,” antwoordde dr. Mitchell, “en hem voor de geschiedenis vastgelegd.”

Nadat het medische raadsel was opgelost, moest Rebecca het begrijpen.