Het gezin op de foto was onmiskenbaar Afro-Amerikaans. De ouders en de drie oudste kinderen waren duidelijk zwart. Hun kleding was duur en goed gesneden. Hun houding straalde waardigheid en rijkdom uit. De studioachtergrond en belichting suggereerden een groots, zorgvuldig gepland portret. Maar het jongste kind, dat in het midden op de schoot van zijn moeder zat, zag er wit uit. Niet lichtgetint, maar donkergetint. Niet van gemengde afkomst. Wit. Zelfs in de sepiatinten van de foto uit 1890 was het onmogelijk om het contrast over het hoofd te zien.
De huid van het kleine meisje was duidelijk lichter dan die van alle anderen op de foto. Haar haar, zorgvuldig gestyled met een donker lint, leek blond, bijna platinarood. Haar kleine, bleke handjes rustten op de mouwen van de donkere jurk van haar moeder. Rebecca had vijftien jaar lang historische fotografie gestudeerd. Ze kende de technische beperkingen van 19e-eeuwse camera’s, wist hoe veroudering en chemische processen beelden konden veranderen en kende de gebruikelijke patronen van achteruitgang in oude foto’s. Dit was echter geen van die dingen. De beeldkwaliteit was uitstekend. Er waren geen tekenen van retouchering, compositie of meervoudige belichting. De belichting was consistent voor alle zes personen.
Meer informatie
Fotografie & Digitale Kunst
Families
Familie
Het was een authentieke, onbewerkte foto van zes mensen die samen poseerden: vijf zwarte en één die er kennelijk blank uitzag.
Rebecca’s gedachten schoten alle kanten op. Een adoptie, maar een interraciale adoptie door een zwart gezin in Georgia in 1897, zou vrijwel onmogelijk en zeker gevaarlijk zijn geweest. Om de een of andere reden stond er ook een kind van de buren op de foto, maar waarom zou een formeel, duur studioportret het kind van iemand anders tonen, zo intiem in de armen van de moeder? Een fotografische fout? Twee aparte sessies die op de een of andere manier samengevoegd waren? Nee. De positionering, belichting en scherpstelling waren te precies.
Ze bewaarde het bestand en markeerde het als een prioriteit voor onderzoek. Wat de foto ook was, het was geen gewone foto. Het was een raadsel dat blijkbaar iedereen die het meer dan een eeuw had gezien, voor een raadsel had gesteld, en Rebecca Torres was vastbesloten het op te lossen.
Leer meer over
familiefotografie
en digitale kunst
voor gezinnen
De foto zelf bevatte vrijwel geen identificerende informatie. Het studiologo in de rechterbenedenhoek was van Jay Morrison and Sons Photographers, Atlanta, een bekende studio die actief was van 1885 tot 1903. De kledingstijl en het fotopapier suggereerden een datering tussen 1895 en 1899. Er waren geen namen, geschreven notities of andere gegevens die de familie konden identificeren.
Rebecca nam contact op met de executeur-testamentair van de nalatenschap die de collectie had geschonken. De foto’s behoorden toe aan Ernest Whitfield, een gepensioneerde apotheker die veertig jaar lang historisch materiaal over Afro-Amerikanen verzamelde voordat hij op 93-jarige leeftijd overleed.
“Oom Ernest heeft de meeste materialen nooit goed gecatalogiseerd,” legde zijn nicht uit tijdens hun telefoongesprek. “Hij verzamelde gewoon alles wat hij kon vinden. Hij zei altijd dat er te veel Afro-Amerikaanse geschiedenis werd vernietigd of weggegooid, dus bewaarde hij alles wat hij kon.”
Leer meer over
familiefotografie
en digitale kunst
voor het hele gezin.
Rebecca vroeg of er documenten, correspondentie of aantekeningen waren waarmee de families op de foto’s geïdentificeerd konden worden. Haar nicht beloofde de resterende dozen door te zoeken voordat de collectie geveild zou worden.
Drie weken later arriveerde er een pakket op Duke University. Het pakket bevatte een handgeschreven ontvangstbewijs, een studiodagboek en een dunne envelop met correspondentie met klanten. Op het ontvangstbewijs, gedateerd 12 oktober 1897, stond: “Familie Washington, 6 personen, formele fotosessie, 4 afdrukken besteld, $8,50 volledig betaald.” Washington was hier slechts een achternaam, geen voornaam.
Het dagboek onthulde meer. Op 12 oktober 1897 om 14.00 uur stond erin: Washington, eigenaar, kleermakerij aan Auburn Avenue, opdracht voor familieportret.
Rebecca’s hart begon sneller te kloppen. Auburn Avenue in Atlanta was in 1897 het centrum van het economische succes van de Afro-Amerikaanse gemeenschap, een straat waar bedrijven in handen van zwarte ondernemers floreerden ondanks de toenemende wreedheid van de Jim Crow-wetten. Als de familie Washington daar een kleermakerij had gehad, zouden de stadsarchieven hen daarin hebben vermeld.
Leer meer over
familiefotografie
en digitale kunst
voor gezinnen.
De volgende week besteedde hij aan het doorspitten van archieven in Atlanta: bedrijfsregisters, belastingaangiften, vastgoedgegevens en bedrijfsvergunningen. Eindelijk vond hij hem. Thomas Washington, eigenaar van Washington and Sons Fine Tailoring, gevestigd aan 127 Auburn Avenue en opgericht in 1889.
Met iemand
