Victor en Lila stonden buiten een privékluis van een bank. Claudine overhandigde hen een map. Daarin zaten wijzigingen in de trustakte met mijn vervalste handtekening.
En Lila lachte.
‘Tegen Kerstmis,’ zei ze, ‘zal Mara in een instelling verblijven, Victor zal rouwen en ik zal mevrouw Lang zijn.’
Ik heb het filmpje één keer bekeken.
Toen heb ik een spoedvergadering van het bestuur bijeengeroepen.
Victor betrad de directiekamer met een overwinningsgeur die als een parfum over zijn hele lijf liep.
Lila volgde in een crèmekleurige jurk, zacht en tragisch. Claudine kwam als laatste, gekleed voor een begrafenis die niet de mijne was.
De directieleden zaten stijfjes rond de glazen tafel. Victor legde zijn handen op de stoel aan het hoofd van de tafel.
‘Mara,’ zei hij, ‘deze ontmoeting is niet nodig. Je toestand is precair.’
Ik nam plaats op de erestoel voordat hij die kon innemen.
‘Mijn aandoening,’ zei ik, ‘heeft ervoor gezorgd dat ik me heel goed kan concentreren.’
Hij grinnikte. “Iedereen hier geeft om je.”
‘Nee, Victor. Iedereen hier staat op het punt je te horen.’
Ik knikte naar mijn advocaat.
Het scherm lichtte op.
Eerst kwamen de medische dossiers. Lila die mijn verzekering gebruikte. Het vervalste toestemmingsformulier. Victor die als contactpersoon voor noodgevallen stond vermeld. Toen de verwijderde sms’jes. En toen de beelden uit de bankkluis.
Bij elke dia werd Victors gezicht steeds bleker.
Claudine fluisterde: “Dit is illegaal.”
‘Ja,’ zei ik. ‘Vervalsing is dat meestal.’
Lila stond op. “Mara, ik kan het uitleggen.”
“Ga zitten.”
Ze ging zitten.
Victor sloeg met zijn hand op tafel. “Dit is een privéaangelegenheid binnen de familie.”
Ik keek naar het bestuur. “Het werd een bedrijfskwestie toen hij probeerde mij geestelijk onbekwaam te verklaren om de stembevoegdheid over te nemen.”
Mijn advocaat deelde pakketten uit.
‘In die pakketten,’ zei ik, ‘vindt u ondertekende klachten die vanochtend zijn ingediend bij de politie, de medische tuchtcommissie, de afdeling verzekeringsfraude en het openbaar ministerie. U vindt er ook Victors voorstel tot onmiddellijk ontslag.’
Victor lachte, maar zijn lach stokte halverwege. “Je kunt me niet ontslaan. Ik ben je echtgenoot.”
“Jij was mijn echtgenoot.”
De deur ging open.
Twee rechercheurs grepen in.
Lila barstte in snikken uit. Claudine klemde haar parels zo stevig vast dat de streng brak. Witte kralen verspreidden zich over de vloer als kleine botjes.
Victor boog zich voorover en zei met gedempte stem: “Mara, denk aan de baby.”
