Op de trappen van het gerechtsgebouw begon Françoise te schreeuwen dat ik een dief, een manipulator en een adder was.
Op dat moment verscheen Camille’s moeder, Valérie, met een gespannen uitdrukking op haar gezicht, een kop koffie in haar hand als een geïmproviseerd wapen.
Élodie wilde ingrijpen.
Of aanvallen.
Of gewoon bestaan.
Niemand weet het eigenlijk.
Hoe dan ook, ze gooide de koffie weg.
Ze miste me.
De vloeistof kwam rechtstreeks op Valérie’s blouse terecht.
Binnen drie seconden schreeuwden beide moeders tegen elkaar alsof ze in een goedkope tv-productie zaten.
Françoise schreeuwde.
Valérie schreeuwde nog harder.
