Toen het die avond eindelijk stil was in huis, sloop ik door de gang naar Emily’s kamer.
De deur kraakte open, alsof ze aarzelde om me binnen te laten. Haar bed was nog niet opgemaakt; een verfrommelde trui lag aan haar voeten. Haar biologieboek lag naast het kussen, open op een pagina die ze met roze had gemarkeerd.
Ik ging langzaam zitten, alsof ze nog wat ruimte nodig had. Ik streek met mijn vingers langs de rug van het boek en pakte toen haar kleren op. Een voor een vouwde ik ze voorzichtig op, niet omdat het moest, maar omdat ik ze weer wilde aanraken.
De geur van haar shampoo hing nog in de kussensloop. De muren hingen nog steeds vol met polaroids van haar vrienden, onze hond Max en een paar selfies met mij.
We lachten om elke foto. Ik knipperde snel met mijn ogen om mijn tranen te drogen.
“Ik mis je, lieverd,” fluisterde ik. “Ik mis je zo ontzettend.”
Toen zag ik haar rugzak in een hoek staan, alsof hij op maandagochtend wachtte.
Ik knielde ernaast en opende hem langzaam. Ik rommelde door notitieboekjes en pennen, al die kleine dingetjes die tot dan toe onbelangrijk leken.
Er zat een opgevouwen vel papier in haar geschiedenisboek. Ik haalde het eruit en vouwde het langzaam open.
“Mam, als je dit leest, kijk dan onder mijn bed. Dan begrijp je alles.”
Mijn adem stokte. Mijn handen werden koud toen de inkt een beetje vervaagde door de warmte van mijn vingers.
Emily’s handschrift. Nauwkeurig en weloverwogen. Ze moet met trillende handen hebben geschreven, maar haar instructies waren duidelijk. Ze moet het na haar ruzie met David hebben geschreven, alsof ze wist dat ik zelf op zoek zou gaan naar antwoorden als hij ze me niet gaf.
Ik draaide me om naar de deur, die leeg en stil was, en knielde neer, mijn hart klopte vreemd. Mijn vingers tastten onder het bed tot ze iets van karton raakten, iets zwaars.
Ik pakte een stoffige zwarte doos uit de verste hoek en ging op mijn hielen zitten. Mijn hele lichaam beefde, alsof ik al wist dat wat erin zat alles zou veranderen.
Ik tilde het deksel op.
Er zat een kleine envelop in met foto’s en een digitale spraakrecorder.
De eerste foto maakte me misselijk. David stond naast een vrouw die ik niet herkende, haar arm nonchalant om zijn middel. Ze poseerde niet alleen, ze glimlachte.
Nog een foto, ook van David, met een klein kind in zijn armen. Het kind had dezelfde grote bruine ogen als Emily.
“Nee,” fluisterde ik, hoewel niemand me kon horen.
Ik opende de envelop. Nog meer foto’s. Er zaten afgedrukte screenshots in van bankoverschrijvingen, hotelreserveringen, GPS-coördinaten en een bonnetje van een juwelier. Dit alles van de afgelopen zeven jaar.
