Rowan is sterk en ongelooflijk koppig.
Ik probeerde erom te lachen, maar het bleef me bij. “Ik wil een bruiloft, mam. Geen dans of een optreden.”
Ze keek weg en speelde met haar halsketting. “Ik ben bang dat je niet goed hebt nagedacht.”
Maar het werkte.
Elke avond dacht ik aan Rowan en hoe hij mijn wereld groter maakte, niet kleiner. Nooit met spijt, altijd met nieuwsgierigheid en vriendelijkheid.
De avond voor de bruiloft betrapte Rowan me erop dat ik in de slaapkamer de rand van de sluier volgde.
‘Ben je van gedachten veranderd?’ plaagde hij me terwijl hij dichterbij kwam.
“Ik wil trouwen, mam.”
Ik schudde mijn hoofd en glimlachte. “Niet tenzij je besluit om de dop van de tandpastatube er voor altijd op te laten zitten.”
Hij stak zijn hand uit en lachte.
***
