Die nacht, nadat hij naar bed was gegaan, deed ik iets wat ik nog nooit eerder had gedaan. Ik begon te spioneren.
Het was niet moeilijk om het oproepoverzicht van de vaste lijn te bekijken. Het stond daar gewoon. Een nummer dat ik niet herkende.
Een vrouw stond in de woonkamer | Bron: Midjourney
Ik heb lang gezocht voordat ik belde.
De beltonen weerklonken in de stilte. Ik hing bijna op. Mijn duim zweefde boven de knop. Ik vond het waanzinnig.
En dan een ademhaling.
Telefoon met snoer op tafel | Bron: Midjourney
Zachtaardig. Mannelijk. Vertrouwd.
‘Susie,’ fluistert de stem. ‘Ik begon al te denken dat je me vanavond niet meer zou bellen.’
Ik kon niet ademen.
‘Wie is het?’ vroeg ik, hoewel ik het diep van binnen al wist.
Er volgde een diepe, weloverwogen stilte.
Een man zit op een bank | Bron: Midjourney
Eén klik.
Het gesprek werd verbroken.
Ik zat daar, de telefoon stevig vastgeklemd, terwijl golven van verwarring en angst over me heen spoelden.
Charles is dood. Ik wist dat hij dood was. Ik heb om hem gerouwd. Ik heb hem begraven, of dat dacht ik tenminste.
Heb ik afscheid genomen van iemand die nooit in die kist heeft gelegen?
