Hij kroop terug in zijn slaapzak en begon in slaap te vallen toen de non herhaalde: “Vader, ik heb het nog steeds erg koud.”
Hij kwam uit de tas, stond op, dekte haar toe met een andere deken en ging weer liggen. Zodra hij zijn ogen sloot, zei ze: “Vader, ik heb het zo koud.”
Deze keer bleef hij liggen, knipoogde en glimlachte. Toen zei hij: “Zuster, ik heb een idee. We zijn hier, midden in de natuur, waar niemand ooit zal weten wat er is gebeurd. Laten we doen alsof we getrouwd zijn.”
De non antwoordde zachtjes: “Dat past me perfect.”
Waarop de priester riep: “Sta op en ga je deken halen!”
Oh, de geneugten van het huwelijk!
Ik hoop dat je om deze grap moet lachen! Fijne dag!
Waarom moeten we altijd lachen om dit soort verhalen?
Deze grap is zo effectief, niet alleen vanwege de clou, maar ook omdat hij situaties oproept die veel mensen herkennen. Het begin schetst een romantisch of heel beleefd verhaal, en het einde brengt alles terug naar de alledaagse realiteit.
Humor is vaak gebaseerd op het contrast tussen wat we ons voorstellen en wat er daadwerkelijk gebeurt. En in het leven van stellen bestaat dit contrast vaak: aanvankelijk willen we perfect, attent en foutloos zijn, maar uiteindelijk neemt de normaliteit het over.
Uiteindelijk is het deze mix van gevoelens, routines en kleine misverstanden die het echte leven vormen. Het is in deze context dat we het leven van een stel vaak ervaren zoals het werkelijk is.
