Toen ik babyluiers in de rugzak van mijn 15-jarige zoon vond, zakte mijn hart in mijn schoenen.
Dit was niet normaal. Niet op die leeftijd.
Er raasden allerlei gedachten door mijn hoofd.
Was dit een grap? Een flauwe weddenschap met vrienden? Hield hij iets ernstigs achter?
Ik betrapte mezelf erop dat ik me de ergste scenario’s voorstelde. Had hij misschien een meisje zwanger gemaakt? Was hij betrokken bij iets waar ik niets van wist?
Ik had geen bewijs, alleen die pak luiers, verstopt onder in zijn schooltas, als een goed bewaard geheim. Maar er klopte iets niet, het was een moederinstinct. Dus nam ik een besluit: ik zou hem na school volgen.
De volgende dag vertrok ik vroeg van mijn werk. Ik wachtte hem buiten de school op, ver genoeg weg geparkeerd om niet opgemerkt te worden.
Hij ging niet rechtstreeks naar huis, zoals hij me vertelde. Hij liep snel, met een vastberaden pas, in de tegenovergestelde richting van ons.
Ik volgde hem meer dan twintig minuten onopvallend, tot hij stopte voor een klein, bescheiden huis in een rustige buurt aan de andere kant van de stad.
Hij klopte zachtjes en ging toen naar binnen alsof hij het gewend was.
